23 лютага ў УА «Гімназія № 74 г. Мінска» (якая, дарэчы, знаходзіцца праз якую сотню метраў ад нашага факультэцкага корпусу) адбылася творчая сустрэча з вядомым сучасным беларускім паэтам Анатолем Ільічом Вярцінскім. Анaтoль Вяpцiнcкi – пaэт, якому характэрна сваеасаблівае iнтэлeктуальнa-фiласофcкае асэнсавaннe быцця вa ўсім бaгaццi і шмaтграннасцi ягo праяў, а таксама ўключэнне нaцыянaльнaгa пачуцця і светасузірання ў aгyльнaчaлaвeчы культурны кaнтэкcт. Мастaцкaя мaдэль cвeтy ў яго пaэзіі грунтуеццa нa iдэi пpыяpытэтy дaбра i чaлaвeчнасцi, усёперамaгaючaй любoвi, yвaгi і пaвaгi дa асобы. Таму і непасрэдная размова з жывым класікам беларускай літаратуры, творы якога ўваходзяць у школьную праграму, – гэта, безумоўна, сапраўдная Падзея для маладых людзей, вучняў старэйшых класаў!

Асноўную частку мерапрыемства склала літаратурна-музычная кампазіцыя па вершах А.І. Вярцінскага пад агульнай назвай «Любіць!». Выконвала вершы, надзвычай выразна і пранікнёна, артыстка (а таксама – дырэктар і мастацкі кіраўнік) Беларускага тэатра аднаго акцёра «Зніч» Галіна Аляксееўна Дзягілева. Цудоўнае паэтычнае слова гучала ў своеасаблівым дыялоге з інтымна-лірычным голасам гітары, які быў не столькі музычным суправаджэннем, колькі, хутчэй, музычным дапаўненнем і паглыбленнем аўтарскіх сэнсаў. А «спявала» гітара ў руках старшага выкладчыка кафедры музычна-педагагічнай адукацыі Кірыла Алегавіча Успенскага.

Пасля даволі аб’ёмнага і разнастайнага выступлення артыстаў выйшаў і сам герой – выдатны паэт Беларусі Анатоль Вярцінскі. Ён распавёў моладзі пра свой творчы шлях, пра тое, што і дагэтуль, не гледзячы на сталы ўзрост (трэба адзначыць, што ўвосені мінулага года яму споўнілася 85 гадоў!), натхняе майстра на сачыненне паэтычных вершаў. Вучні гімназіі з вялікай увагай паслухалі паэта, задалі яму некалькі пытанняў і выказалі шчырыя словы падзякі. Успомнілі і цудоўныя радкі, якія вучылі на ўроках беларускай літаратуры:

Жыццё даецца, каб жыццё тварыць.

Каб светла-залатую яго ніць

віць і далей – любоўю, справай дзейнай

ды словам, што ад справы неаддзельна.

Тварыць!

Жыццё даецца, каб жыццё тварыць.

Надзеяй, праўдай, мужным парываннем,

высакародным, дружным намаганнем,

што потым зоркай ў вяках гарыць.

Тварыць!

Жыццё даецца, каб жыццё тварыць.

Маральны самы, самы натуральны

пачатак гэты вось жыццестваральны.

Інакш – якая ад жыцця карысць?

Тварыць!

Жыццё даецца, каб жыццё тварыць.

Не марнаваць, не нішчыць, не бурыць, –

Тварыць!